रोनाल्डो, तिमले उचाल्न बाँकी छ एउटा उपाधि

अल-नासरको घरेलु मैदान- रियादस्थित ‘अल-अउवल पार्क’।

अर्थात् किङ साउद युनिभर्सिटी स्टेडियम।

घडीको सुई कुदिरहेको थियो। साउदी प्रो लिगको निर्णायक खेल।

मैदानको किनारमा बसेका क्रिस्टियानो रोनाल्डोको आँखाभरि बेचैनी थियो।

खेल बराबरीतिर धकेलिँदै थियो। क्यामेराले उनको अनुहार समात्यो- ओठ टोकिरहेका, घुँडामाथि हात राखेका अनि आँखाबाट बिस्तारै झर्दै गरेका आँसु।

सायद उनले त्यस क्षणमा आफ्नो सम्पूर्ण फूटबल यात्रा सम्झिरहेका थिए- Madeira को गरिब बालकदेखि Manchester को चम्किलो तारा। Madrid को राजसी सिंहासन र Turin को चुनौती अनि अरब भूमिमा नयाँ अध्याय।

उनी रोइरहेका थिए, किनकि उनलाई थाहा थियो- करिअर ढल्किँदै छ। अब हरेक अवसर अन्तिम अवसरजस्तै हो।

तर महान खेलाडीहरू कथाको अन्त्य आँसुले होइन, इतिहासले लेख्छन्।

खेल फेरियो। रोनाल्डो फेरि उठे।

उनले दुई गोल गरे।

अल नासर च्याम्पियन बन्यो।

र अरबको आकाशमुनि क्रिस्टियानो रोनाल्डोले अर्को इतिहास लेखाए- अन्तिम खेलमा गरेका दुई गोलसँगै साउदी प्रो लिग च्याम्पियन।

त्यो रात केवल एउटा उपाधिको उत्सव थिएन। त्यो एउटा जिद्दी सपनाको विजय थियो। एउटा यस्तो मानिसको पुनर्जन्म थियो, जसले हारलाई कहिल्यै अन्तिम सत्य मानेन।

क्रिस्टियानो रोनाल्डोले फुटबलमा लगभग सबै कुरा जितिसकेका छन्।

England मा Premier League, Spain मा La Liga, Italy मा Serie A, पाँच पटक UEFA Champions League, पाँच Ballon d’Or, युरोपियन च्याम्पियनशिप, UEFA Nations League, इतिहासकै सर्वाधिक अन्तर्राष्ट्रिय गोल, क्लब फुटबलमा सयौँ गोल, असंख्य Golden Boot र व्यक्तिगत पुरस्कार।

उनले जहाँ पाइला टेके, त्यहाँ इतिहास बनेको छ।

Manchester United मा Sir Alex Ferguson ले काँचो किशोरलाई विश्वकै सुपरस्टार बनाए। Real Madrid मा उनी गोलको पर्याय बने। Santiago Bernabéu मा उनका गोलहरू केवल संख्या थिएनन्, ती फुटबलको कविताजस्तै थिए। Juventus मा उनले उमेरलाई चुनौती दिए। Portugal का लागि उनले राष्ट्रको सपना बोके।

तर जीवनले उनलाई सधैँ फूलमात्र दिएन।

२००४ को Euro फाइनलमा आफ्नै देशमा हार।

२०१८ र २०२२ को विश्वकप उपाधि अधुरो सपना।

Messi सँगको निरन्तर तुलना।

उमेर बढ्दै जाँदा आएको आलोचना।

युरोप छाडेर साउदी जाँदा सुनिएको वाक्य- “उनको करिअर सकियो।”

तर रोनाल्डो कहिल्यै अन्त्य मान्न तयार भएनन्।

साउदी अरब पुगेपछि धेरैले सोचेका थिए, अब उनी केवल ब्रान्ड हुन्। तर उनले फेरि प्रमाणित गरे-उनी अझै भोकाएका छन्। अझै दौडिरहेका छन्। अझै जित्न चाहन्छन्।

Arab Club Champions Cup जित्दा उनले आँसु झारे।

साउदी प्रो लिग जित्दा उनी बच्चाझैँ खुसी भए।

किनकि यो उपाधि ट्रफी मात्रै थिएन। यो आलोचकहरूमाथिको जवाफ थियो। यो उमेरमाथिको विद्रोह थियो। यो समयलाई हराउने प्रयास थियो।

तर यति धेरै सफलताबीच एउटा खाली ठाउँ अझै बाँकी छ-

त्यो हो, FIFA World Cup

फुटबलका लगभग सबै शिखर चुमेका रोनाल्डोले अझै विश्वकप ट्रफी उचाल्न सकेका छैनन्।

२०२२ मा मोरक्कोसँग हारेर मैदान छाड्दा उनको आँसु संसारले देखेको थियो। त्यो केवल हारको पीडा थिएन, त्यो सायद सपनाको समय सकिँदै गएको डर थियो।

तर अहिले कथा फेरि जीवित छ।

२०२६ विश्वकप उनको अन्तिम विश्वकप हुने सम्भावना छ- सायद अन्तिम ठूलो युद्ध। अन्तिम अवसर। अन्तिम सपना।

अल नासरलाई च्याम्पियन बनाउँदै उनले एउटा सन्देश दिएका छन्- ‘म अझै सकिएको छैन।’

पोर्चुगलसँग अहिले युवा प्रतिभाको नयाँ पुस्ता छ। अनुभवको केन्द्रमा रोनाल्डो छन्। यदि फुटबलले कहिल्यै कुनै महान खेलाडीलाई अन्तिम उपहार दिन्छ भने त्यो दृश्य सायद २०२६ मा देखिन सक्छ- जहाँ एक समय आँसुले भरिएको अनुहार विश्वकप ट्रफी चुमिरहेको हुनेछ।

त्यो क्षण फुटबलको इतिहासमा केवल एउटा जीत हुनेछैन।

त्यो एउटा मानिसको जिद्दी, अनुशासन, परिश्रम र असम्भवलाई चुनौती दिने साहसको अमर कथा हुनेछ। किनकि क्रिस्टियानो रोनाल्डो खेलाडी मात्रै होइनन्।

उनी एउटा अधुरो सपनालाई अन्तिम साससम्म पछ्याइरहने नाम हुन्।